Laten we eerlijk zijn: iedereen die zich een beetje betrokken voelt bij de cultuursector zag aankomen dat er problemen zouden komen met de nieuwe cultuurnota. Dat geldt ook voor de adviescommissie, die al in mei 2003 waarschuwde voor het feit dat het tijdpad niet kon worden waargemaakt. De raad heeft ook gewaarschuwd. In de commissie vroeg D66 regelmatig naar de planning en de PvdA stelde raadsvragen. Maar het College zag het kennelijk niet. En op de valreep stelt u ons toch voor om tot een jaar uitstel over te gaan. Wij vinden dat knullig. Waarom hebt u niet beter naar de Raad en uw andere informateurs geluisterd? En het is ook niet zo chique om de adviescommissie als reden op te voeren als die adviescommissie zelf al een half jaar geleden heeft gezegd dat er meer tijd nodig was. Ook in de praktijk is het een pijnlijk besluit voor een sector die na het verschijnen van de notitie ‘kansen voor kunstenaars’ zich tot het uiterste heeft ingespannen om tijdig de plannen klaar te hebben.

De Raad staat nu voor het blok. Wij kunnen nu niet anders dan een schemergebied tussen de oude en de nieuwe cultuurnota in het leven te roepen. Het is onduidelijk hoe u de adviezen van de adviescommissie hierbij wilt betrekken. Het probleem doet zich voor dat aanvragen voor structurele ondersteuning nu beoordeeld moeten worden als incidentele voorziening. Het advies van de commissie voor een structurele aanvraag kan echter onmogelijk gelezen worden als een advies voor de incidentele aanvraag. Want misschien is een plan dat voor een meerjarige subsidie wordt afgewezen wel erg geschikt voor andere vorm van subsidie? Hoe gaat u hiermee om? En wat is de rol van de gemeenteraad? Wanneer weten we dat?
Het College benadrukt dat er een voordeel schuilt in de afstemming met provinciale nota en rijksnota. Dat lijkt een gelukje bij een ongeluk. Maar dat is het niet. Want door het onduidelijke overgangsregime is de inzet van de gemeente Groningen nu bij instellingen onbekend. Dat is voor instellingen ongunstig.

We nemen het voorbeeld van Liga 68. Ook deze instelling kreeg pas op 27 november jl. te horen dat dat de cultuurnota is uitgesteld en dat er een éénjarige overgangsregeling is ingesteld. In de begroting van het beleidsplan 2004-2008 van Liga 68 was rekening gehouden met de landelijke stimuleringsregeling voor het regulier maken van de ID banen. Maar voor deze regeling moet de aanvraag voor 31 december 2003 bij het Rijk binnen zijn. Door het uitstel van de nota is niet duidelijk op welke manier de gemeente hiermee omgaat. Terwijl ook dit soort problemen aan de orde zouden komen. De stimuleringsregeling voor het regulier maken van 10.000 ID-banen" gaat stom genoeg landelijk helemaal aan de cultuursector voorbij. Van de 2000 tot 2500 ID banen in cultuur tot nu toe slechts 108. Met een kleine investering van de gemeente had deze instelling ten minste de kans gehad om in twee jaar toe te groeien naar reguliere banen op eigen kracht. En nu lukt zelfs dat niet. Een gemiste kans ter hoogte van € 17.000 per omgezette ID baan.

Er komt nog een ander strategisch element bij. Het overgangsregime zorgt er ook voor dat de lobby naar het Rijk juist minder goed kan worden gevoerd. Deels rijksgesubsidieerde instellingen als Noorderlicht en Noorderzon hebben daar last van. De inzet van de gemeente moet namelijk zichtbaar zijn. Dat wil de staatssecretaris, en terecht. Tenzij wij op korte termijn, dus tamelijk in het begin van 2005 nog het beleid vaststellen. De vraag is dan ook hoe de afstemming met de provincie en het rijk eruit gaat zien. De provinciale cultuurnota komt namelijk in februari aan de orde en de adviezen van de Raad voor Cultuur liggen er pas in april. Het is onduidelijk hoe het College dat ziet.

Het heeft D66 verbaasd dat bij veel belangrijke onderwerpen zoals de atelierruimte, de investeringen in Noorderlicht, Noorderzon en de problemen met de huurverhogingen bij de Oosterpoort voortdurend is verwezen naar de aanstaande cultuurnota. De eerste twee jaar van uw zittingstermijn hebt u de raad en het veld rustig gehouden met het doen van beloftes. Onder verwijzing naar de cultuurnota. De concrete claim die er inmiddels ligt op de nota is niet gering. De psychologische claim als gevolg van de veelbelovende uitgangspuntennotitie is nog veel groter. De vraag is nu of het reëel is om te verwachten dat de kloof tussen aanvragen en financiële mogelijkheden enigszins te overbruggen is. Kunt u de verwachtingen die u hebt opgeroepen waarmaken? Heeft u genoeg geld? Komt u met aanvullende financiering als blijkt dat dit niet zo is of gaat u de uitgangspuntennota herschrijven?

Wij willen ook graag weten hoe u met de sector gaat communiceren. Wat D66 betreft doet het College er goed aan om vandaag openlijk ‘sorry’ te zeggen. ‘Karin zegt sorry.’ De wethouder is het in onze ogen verplicht om in het begin van het komend jaar met de sector om tafel te zitten om de problemen in alle openheid te bespreken. En om duidelijkheid te scheppen over de verwachtingen die door invloed van de vele verwijzingen naar het nieuwe beleid erg hoog zijn. Is het College bereid om dat toe te zeggen?

Thomas van Dalen