D66 heeft zorg uitgesproken over de toekomst van het welzijnswerk. De gemeente lijkt het standpunt te laten varen dat welzijnswerk voor alle stadjers is. Het college wil zich alleen nog maar concentreren op de echt zwakkeren in onze samenleving. Welzijnswerk als preventie voor sociale val wordt niet meer erkend. D66 vindt dit onverstandig. Welzijnswerk is bij uitstek geschikt om het zo broodnodige sociale cement van de stad te verstevigen. Een terugtrekking van het welzijnswerk staat hier haaks op.

Deze notitie heeft een aantal aardige analyses en heeft een aantal opgaven voor het college die prima zijn om uit te werken. Maar op een aantal punten neigt de notitie wat D66 betreft toch in conflict te geraken met de eerdere notitie die door de raad is aangenomen. Omdat men bij de uitwerking pas kunt zien welke kant het college echt op  wil is het voor nu een beetje lastig om een beoordeling te geven. Maar de gehele notitie straalt wat ons betreft teveel de gedachte uit dat er  flink gesneden zal gaan worden in wat de overheid aan sociaal-cultureel en ander welzijnswerk wil gaan doen. In de inleiding staat over het stellen van kaders:”De feitelijke invulling , bijvoorbeeld de keuze welke activiteiten waar plaatsvinden en hoeveel accomodaties  daarvoor nodig zijn, kan pas plaatsvinden als we het over de kaders eens zijn.”. Dat lijkt een open benadering, maar de financiele piketpaaltjes zijn al rondgezet en mocht uit de discussie blijken dat er meer gedaan zou moeten worden dan is daar geen geld voor.

De gedachte dat welzijnsbeleid er voor alle inwoners zou zijn wordt ook een beetje verlaten. Het welzijnsbeleid zal zich intensiever gaan richten op mensen die dreigen af te glijden naar isolement. Wel een groep waar aandacht voor moet zijn. Maar de rol van de gemeente voor mensen die nog niet zo ver zijn wordt niet geheel duidelijk en het lijkt in conflict te geraken met het uitgangspunt dat de raad een brede opvatting wilde van voor wie we het allemaal doen. Natuurlijk kunnen grote groepen zichzelf redden en gaan naar allerlei activiteiten, maar de achterliggende gedachte was dat bij een brede opvatting van op wie welzijnsbeleid zich zou moeten richten je geen stigmatisering zou krijgen of mensen die niet naar activiteiten willen gaan omdat ze dan een “stempel” opgeplakt zouden kunnen krijgen.

De vraag is ook of het richten op slechts bepaalde groepen wel die zo gewenste samenhang voor elkaar krijgt die we in wijken willen verstevigen. Volgens het Sociaal Planbureau kiezen Nederlanders voor een samenleving met een grotere gemeenschapszin, mijn vraag is hoe het college denkt die te bereiken met een smallere opvatting over voor wie welzijn bedoeld is. In de notitie staat wel dat er allerlei organisaties zijn die voor mensen dingen organiseren en zelfs cafe’s wordt een rol toegedicht. Maar wat ons betreft laten we het welzijnsbeleid wat we vanuit de gemeente organiseren niet afhangen van cafe’s. Dat ook zij een nuttige bijdrage leveren aan contacten en netwerken staat buiten kijf, maar ze vallen niet onder gemeentelijk welzijnsbeleid, en hebben ook geen taak meegekregen.

Gemiddeld maakt 17% van de Groninger bevolking gebruik van buurthuizen. Het kan natuurlijk beter en het is dan ook goed om aandacht te besteden aan manieren om dat percentage nog omhoog te krijgen. Buurthuizen moeten zich ook zelf wellicht meer bewust worden van de rol die zijn zullen moeten gaan spelen. Een aanbod creeren, dat ook anderen naar het buurthuis lokt dan vaste bezoekers.

Er is specifieke aandacht voor vrijwilligers en dat is goed. Het wordt steeds moeilijker om vrijwilligers te vinden en daar moeten we op inspringen. Of een financiele prikkel daarvoor het aangewezen instrument is vragen wij ons af. Professionele begeleiding en niet teveel op de schouders leggen van vrijwilligers lijkt ons een mooi uitgangspunt.