Iedere zichzelf respecterende stad bouwt aan een imago. Voor de inwoners omdat die graag willen horen dat ze goed zitten, voor de rest van de wereld om aantrekkelijk gevonden te worden. Zo kan het in elke willekeurige gemeente gebeuren dat de een medewerker van de dienst Buitenwerken op z'n fiets springt om bij de entree van het dorp een bord in de grond te poten met daarop plaatsnaam van de gemeente gevolgd door de woorden 'heeft 't. Apeldoorn heeft 't, Almere heeft 't, Uithoorn heeft 't en wie het nog niet heeft, die kan 't krijgen. Geen probleem.

Wat al te nadrukkelijke imagebuilding leidt zo hier en daar al gauw tot buitensporigheden. Door angst en minderwaardigheidsgevoelens overmand kan men de neiging krijgen zichzelf te overschreeuwen in de hoop dat wat luidkeels wordt uitgedragen, als vanzelf bewaarheid wordt.

Zo laat de gemeente Groningen door heel Amsterdam trams rijden met daarop met grote letters: 'Groningen IT-stad.' Een bizarre manier van imagebuilding. Kijk: als een kaasboer lekkere kaas verkoopt en hij zet dat op z'n kraam, dan is dat te begrijpen. Het heeft nut als je mensen vertelt waar je goed in bent. En je kunt als gemeentebestuur best zeggen: 'Sneek watersportstad', als je stad tenminste Sneek heet en het is omgeven door mooie Friese meren. Maar de strategie van Groningen is omgekeerd. Groningen wil IT-stad worden - heel goed, zou ik zeggen, en het begin is daar - maar om dan elke dag op de markt te gaan staan met een lege kraam met daarop met grote letters: 'lekkere kaas'; dat lijkt me niet verstandig.

Reeds lang voordat het woord imago werd uitgevonden kreeg Groningen de naam cultuurstad. Hoe kwam dat? Welnu. Er was in de wijde omtrek geen echte stad te vinden en onze culturele structuur werd door niemand in de omtrek geëvenaard. Een cultureel eiland in een zee van weiland. En dat dat nog steeds geldt kun je alleen al aflezen aan Noorderzon. In Groningen ligt een goede infrastructuur voor bijna alle kunsten. Toch is het de vraag of dat nog lang zo blijft.

Minderwaardigheid is de brandstof waarop de Amsterdamse trams rijden. De illusie van minderwaardigheid is ook de factor die de Groninger cultuursector bedreigd. De angst om niet hip en eigentijds te zijn werkt achterstallig onderhoud en tekorten in de cultuursector in de hand.

In een obsessief streven om de naam cultuurstad waardig te blijven gaat veel gemeentelijke aandacht en geld uit naar eenmalige projecten, die lang niet altijd succesvol zijn. Blue Moon is het beste voorbeeld. Het was hyperelitair, het was peperduur en er kwamen veel te weinig bezoekers.

Mijn stelling is: grote incidentele projecten kunnen achterstallig onderhoud en tekorten in de sector niet verhullen. Het is tijd om te investeren in de wortels van de Groninger kunst, want in Groningen moet kunst geboren worden. Een cultuurstad is een stad waar kunst geboren wordt.

Dat onderhoud en nieuwe investeringen nodig zijn is niet moeilijk te onderbouwen. Want er is in Groningen een groot tekort aan levende podia voor de beeldende kunst, terwijl De Niggendijker al jaren op z'n gat ligt. Een kunstenaar die voor Groningen kiest vindt al jaren geen atelier. De wachtlijsten zijn eindeloos. Beginnende bands kunnen niet terugvallen op een goede popkoepel. Het wereldberoemde Noorderlicht zoekt tevergeefs naar een locatie, want er geen geld. De cultuursector hangt van melkertbanen aan elkaar. En er staat een nieuw Simplon, maar er is geen geld voor personeel.

In het collegeprogramma van het stadsbestuur zult u over al deze zaken niets lezen. Daarin gaat alle aandacht uit naar het hoog houden van ons imago. Het nieuwe incident heet: theater aan de Grote Markt. Elke culturele noodzaak ontbreekt en het gaat miljoenen euro's kosten, maar het moet en het zal gebeuren. Ondertussen worden de kraamkamers van de kunst verwaarloosd. Amsterdam heeft 't, Tilburg heeft 't, Rotterdam heeft 't, Utrecht heeft 't, Den Bosch heeft 't, Maastricht heeft 't, Appelscha heeft 't, maar Groningen heeft het - dadelijk niet meer!