De gemeenteraad sprak deze week over de schouwburgsoap. Over de illegale verbouw en wat daar op volgde. D66 vindt dat wethouder Dekker van Groenlinks de problematiek uit de hand heeft laten lopen door zich achter juristerij te verschuilen. Ze had geen oog voor het menselijk perspectief. Deze opvatting wordt gedeeld door vrijwel de voltallige gemeenteraad. Deze week werd bekend dat de wethouder de wens van de kunstenares om overleg te voeren totaal negeerde.

De gemeenteraad sprak op 6 oktober over publicaties over het grondbeleid. Het College zou bijzondere transacties hebben verzwegen. De informatie had echter wel ter inzage gelegen en de transacties waren uit te leggen. D66 stelt dat ophef voorkomen had kunnen worden door dit soort informatie meteen onder de neus van de gemeenteraad te wrijven.

Voorjaarsdebat in de gemeenteraad van Groningen

dinsdag 29 juni 2004

Dit is misschien een sombere dag voor de politiek in Groningen, maar de relativering is te vinden in het feit dat dit soort gebeurtenissen hoort bij het wezen van politiek. Want politiek is de schakel tussen abstractie en praktijk. Hoe hoger het voltage van de ambities hoe moeilijker de overgang naar de praktijk. Politici moeten een veilig proces garanderen. De politiek is de stoppenkast van de samenleving. Als je te veel vraagt van de samenleving slaan vroeg of laat de stoppen door. En dan heeft het niet zo veel zin om de stop de schuld te geven. Je kunt je beter bedenken dat het niet zo handig is om de wasmachine, de muziekinstallatie en de broodbakmachine tegelijk te laten draaien. Een bestuurswissel is evenmin een professioneel drama. Maar persoonlijk hakt het er in. Uit de gebeurtenissen van vandaag blijkt eens te meer dat de overgang van theorie naar praktijk een kwetsbaar proces is.

Gemeenteraadsleden vertegenwoordigen in hun vrije tijd de algemene wens van de inwoners van Groningen dat het een beetje de goede kant op gaat met onze stad. Het is onze taak om steeds opnieuw uit te zoeken wat daar het antwoord op zou moeten zijn. Of de theorie spoort met de praktijk. Communicatie is een voorwaarde. Direct. In levende lijve. Om te horen of je als bestuurder wel zulke slimme dingen zegt, om te controleren of het overkomt, om te merken dat je niet alleen de argumentatie op orde dient te hebben, maar dat je ook moet overtuigen. Want dat is democratie. Je moet dus durven knokken met je opponenten – de tegenstand zelfs opzoeken, maar ook eer leggen in flexibiliteit als je niet hebt kunnen overtuigen. Want gelijk heb je pas als je het ook kunt krijgen.

D66 heeft dit College de afgelopen jaren op een aantal dossier tamelijk ondubbelzinnig gesteund. Vooral omdat dit College beloftes heeft in te lossen die door voorgaande Colleges zijn gewekt. Colleges waar D66 deel van uitmaakte. En omdat er een erfenis ligt, die met zorg moet worden behandeld. Wij willen voorkomen dat dit College de wet van de remmende voorsprong gaat personifiëren. Ik noem de Groninger Vensterscholen, ik noem Meerstad en CiBoGa. Wij steunen overigens ook kansrijke nieuwe dossiers zoals De Intense Stad en het overgrote deel van uw bezuinigingsplannen. D66 kiest dus voor medeverantwoordelijkheid op talloze dossiers. Maar die keus is in de loop van de tweeënhalf jaar van deze collegeperiode steeds meer onder druk komen te staan. U maakte het Groningen, maar ook deze gemeenteraad niet gemakkelijk. Door onhandige communicatie en door fouten in de procesvoering. Incidenten en keuzes die veel onrust veroorzaken. De gemeenteraad moet veel opvangen. U leek er op te rekenen dat wij steeds opnieuw overlopen van begrip.

D66 merkt op dat de lijst met negatieve voorbeelden niet alleen de portefeuille raakt van de man die vandaag de moed had om te gaan. De lijst is langer. Hoewel de ongefundeerde ophef over de Groninger Vensterscholen, de communicatie rond Ambiënte, het eerst failliet verklaarde Simplon, GISCA, de valse start van de VMBO-discussie, de herstructurering van het sociaal-cultureel werk, The Never Ending Story of het bezoekercentrum in Beijum misschien de meeste aandacht trokken was er ook: de reparatie van het gat tussen de Cultuurnota’s, de malaise in de sportsector, de geschiedenis van de Peizerweg, de rollebollende theaterdirecteuren. WING is niet een dossier dat zich leent voor oppositioneel vertoon, maar wij vinden wel dat wij onder ogen moeten zien dat u als college - als team - schromelijk laat ontdekte wat er aan de hand was. En is het niet noodzakelijk voor de oplossing om te erkennen dat en er jarenlang twee partners in pappen en nathouden waren? Vrager en aanbieder identificeerden zich te zeer met elkaar. Indexering bleef achterwege, en de overheid die een zakelijker verhouding eiste liep zelf voor op de val door een aanbod onder de kostprijs te eisen.

De problemen van vandaag vragen om subtiel bestuur. Een platitude, maar hij kan vandaag niet luid genoeg klinken. Want de analyse van het College is vaak zuiver. Een college kan echter niet alleen daarop worden afgerekend. Het College is geen vakgroep en ook geen verlengstuk van het ambtelijk apparaat, maar een toplaag in het openbaar bestuur. Tact, overtuigingskracht, timing en gevoel voor het proces geven de doorslag. Weten wat je teweeg brengt als je op televisie op een bepaald moment het een of het ander zegt. Daar komt het op aan. U zult misschien denken: de beste stuurlui staan aan wal. Maar was dat maar waar! Het vervelende is nu net dat de gemeenteraad keer op keer met u in hetzelfde schuitje zit. Zelfs een duale raad wordt zeeziek als een college bij herhaling op het verkeerde moment of met een verkeerde koers het sop kiest. Ondertussen betuigt u op papier uw geloof in modern bestuur, waar u in de praktijk kiest om het minder goed te doen dan vroeger. Tegenstrijdigheden, waar zelfs George Bush eerlijk voor zou uitkomen. Maar van hem is dan ook de uitspraak: I have opinions of my own -- strong opinions -- but I don’t always agree with them.

Het is een groot geluk dat onze wethouders ondanks alles stuk voor stuk een hartgrondige hekel aan het woord wethoudersstad. Dat weten wij allemaal. Want de dienstencultuur die daar uit voortvloeit belemmert hen in het collegiale werk. De nieuwe gemeentesecretaris zal er de tanden in moeten zetten. Die tanden moeten wel van staal zijn. Wij zouden – tegen de tijd dat de nieuwe secretaris een tijdje aan het werk is, graag een keer met haar praten over de manier waarop zij deze missie gaat operationaliseren. Uit het meerjarenperspectief leren wij dat de gemeenteraad terecht het College steunt in een groot deel van de bezuinigingen. Pijnlijk, maar nodig, geldt voor de grote bulk. Zonder veel gemor wordt een enorme opgave versleuteld. Een paar elementen zal ik er dadelijk uitpikken. Maar eerst dit. Er staan nog veel noodzakelijke, risicovolle projecten op de rails. Wie de voortgangsrapportage bestudeert ziet dat vooral de sociale sector en de ruimtelijke sector grote vraagstukken op het bordje hebben liggen. Het zal nog moeilijk worden om de balans tussen uitgaven en inkomsten te bewaren. Het eerste zal met name voor de grote projecten gelden. Ook spelen organisatorische vraagstukken een grote rol. Bij de rekening sprak ik over personeelsgroei, maar denk bijvoorbeeld ook aan de sociale pijler, die het SSP moet vervangen.

Volgens D66 is de uitdaging van het College om het bestuurlijk accent te verleggen van kwantiteit naar kwaliteit. Minder maar meer. D66 verwacht van u dat u tijdig ingrijpt als plannen te sterk tegen de krimpende financiële kaders beginnen te schuren, als grote grijze olifanten in een te krap hok. Wij vragen u om eer te leggen in de kwaliteit. In de kwaliteit van besturen, maar ook in de kwaliteit van het product. Op die manier kan Groningen ook in moeilijker tijden blijven groeien: steeds interessanter en levendiger worden, minder in de massa, maar door te winnen aan kwaliteit. Uit die gedachte volgt ook dat u niet te gemakkelijk aan allerlei nieuwe voorzieningen moet denken. Het bundelen van bestaande voorzieningen, bijvoorbeeld tot nieuwe Vensterscholen, is efficiënt en vernieuwend tegelijk. Vindingrijk zijn, en winst halen door de zaken beter te organiseren. Maar tegelijkertijd ook geen zaken volledig overhoop halen, vooral niet die structuren die al zo kwetsbaar zijn en noodzakelijk in deze tijd. Dus niet een te grote broek aantrekken bij het saneren van het sociaal-cultureel werk. Maar doordacht, voorzichtige stappen zetten. En door te investeren, te investeren in kwaliteit.

D66 vindt dat de onhaalbare bezuiniging op Welzijn van tafel moet. Een tweede conflictpunt tussen D66 en dit College richt zich op het sociaal-cultureel werk. De wet van de remmende voorsprong heeft zijn rol gespeeld in het sociaal-cultureel werk. De gedachte om de bestaande voorzieningen eens goed tegen het licht te houden, is in orde. En ook D66 sluit de sluiting van een aantal voorzieningen niet uit, als daar goede argumenten voor zijn. Probleem is dat die argumentatie vooralsnog niet aantoonbaar inhoudelijk van aard is. Het gaat vooral over geld. Bovendien vinden wij uw keuzes te rigoureus. Het kan niet zo zijn dat wij een jarenlang zorgvuldig opgebouwde spreidingsbeleid in een keer failliet verklaren. Met andere woorden: uw mixpercentage zegt D66 niets en zes buurthuizen sluiten en vijf speeltuincentrales is te veel. Uw voorstel snijdt ruw in vitale netwerken. Wij willen een betere inhoudelijke basis leggen. De inhoud bepaalt uiteindelijk het financieel kader. Als het bij de begroting te laat is de benodigde middelen structureel vrij te maken dan kan de reserve benut worden die de Raad op voorstel van het College bij de rekening heeft gecreëerd. In 2006 regelen we het structureel. Over WING nog dit. Het enige dat wij op dit moment van u vragen is dat de gemeente zich een betrouwbare partner toont. Dus zorg ervoor dat u de mensen die het wezen van onze sociale netwerken vormen beschermt. Zorg ervoor dat U uw beloften aan het WING-personeel waarmaakt en zorg ervoor dat deze zomer de accommodaties gewoon kunnen doordraaien. Maak een noodplan voor de overgangsperiode en presenteer ons dat op korte termijn.

In deze individualistische tijd zullen wij snel geneigd zijn om problemen volledig aan personen toe te schrijven. Het mag niet zo zijn dat wij zeggen: Pattje is weg, lang leve dit College. Feit is echter dat problemen vaak maar voor een deel te herleiden zijn tot de afdeling personeelszaken. Het systeem creëert de voorwaarden, of het laat dingen gebeuren. Natuurlijk zou het niet zuiver zijn om vandaag de rol van de coalitiepartijen over te slaan. Want PvdA, VVD, CDA en Groenlinks vormen samen dit College. Door haar brede samenstelling is het per definitie intern gericht. Ze tekenen daarmee voor een vergelijkbaar type college als dat waar de jonge leiders Van den Berg en Wallage een broertje dood aan hadden. In de jaren zeventig plaatste men er een uitgesproken en spraakmakend programcollege tegenover. D66 constateert dat de spanningsboog die in de Gemeenteraad tot uitdrukking zou moeten komen, tot nu toe vaak gevangen zit in de coalitie. Pogingen van fracties om zich aan dit brede College te spiegelen komen daardoor vaak bedrogen uit. Dit weekend woonde ik in de Westergasfabriek de opera Raaff bij. Een opera over een opera die bijna ten onder gaat aan de interne strijd tussen de geniale componist M (Mozart) en de beroemde tenor Raaff. Beide zijn verliefd op de mooie sopraan Ilia. Gaandeweg komt de toeschouwer erachter dat de liefde van de mannen niet zo diep zit. Want Ilia is niet wezenlijk gewild. Ze is een speeltje in de titanenstrijd tussen mannen, die in wezen alleen in zichzelf geïnteresseerd zijn. Het maakt de sopraan bijna waanzinnig. Pas als het al te laat komt Ilia in een prachtige aria tot het inzicht dat ze niet meer is dan een gebroken spiegel in wiens scherven de mannen zichzelf kostte wat het kost wensen te zien schitteren. Waar doet ons dat aan denken? De coalitiefracties doen net als Raaff en Mozart verwoede pogingen om zich dit College toe te eigenen en zich erin te herkennen. Maar dit College is van niemand. Beste coalitiefracties. Als u de fixatie op het College niet loslaat, zult u uiteindelijk alleen in de scherven een stukje van uw eigen gezicht kunnen zien. Dualen of verdwalen, that’s the question!

Thomas van Dalen

Een lijst van incidenten en twijfelachtige keuzes ontneemt het zicht op de mooie ambities van dit College. Onhandige communicatie en fouten in de procesvoering domineerden de afgelopen tweeenhalf jaar. Dat en meer zei D66 bij de algemene beschouwingen.

Mede door de inzet van D66 werd deze week een pittig debat gevoerd over de resultaten van meer dan een halve collegeperiode. De hardnekkige sectorale cultuur en het gebrek aan collegiaal bestuur stonden daarin centraal. Er gaat niet veel uit van dit College, vindt D66.

D66 bekritiseert het College in een open brief. Op moties en vragen over het sociaal beleid wordt niet of traag gereageerd. Daardoor dreigt de gemeenteraad geen verantwoorde afwegingen te kunnen maken bij besteding van het rekeningresultaat en bij de nieuwe begroting.

Behoedzaamheid & Daadkracht
woensdag 12 november 2003

Allereerst wil ik het College en de Raad feliciteren met de symbolische start van Euroborg. Tot mijn spijt was ik zelf te grieperig om er bij te zijn.
Anderhalf jaar is de eerste gedualiseerde gemeenteraad van Groningen in functie. Zo langzamerhand moet de raad zich toch redelijk thuis gaan voelen in het nieuwe systeem. Het succes van het dualisme is onder meer af te meten aan de mate waarin fracties een eigen gezicht kunnen laten zien en het eigen verkiezingsprogramma kunnen laten horen in plaats van het coalitiecompromis of eendimensionaal oppositiegeweld. Meer dan vroeger hebben raadsfracties die kans. Ook vandaag weer.
Hoewel er wel wat op valt af te dingen en het geen moeite kost om zwakke onderdelen aan te wijzen zijn, is deze eerste duale begroting een goed startpunt voor het streven om de doelen, het geld en de beoogde resultaten in 1 document bij elkaar te brengen.

De begroting anticipeert op de minder gunstige economische omstandigheden. Het is wat dat betreft geen laffe begroting. Er zijn keuzes gemaakt. De vraag is of dit de juiste keuzes zijn en of de consequenties ervan voldoende zijn doordacht. D66 heeft bij de voorjaarsnota en bij de stadsvisie aangeven sterk te hechten aan op onderwijs en kennis, op een versterking van het bewustzijn dat de economie van Groningen hier niet alleen van afhankelijk is, maar dat daar ook de kansen liggen. Niet voor de grap zei ik dat alle wethouders van Groningen wethouder voor onderwijs zijn, en dat we een burgemeester voor onderwijs hebben. Ik heb de indruk dat deze begroting behoorlijk tegemoet komt aan dit pleidooi door te kiezen voor een aantal projecten waar de stad het in de toekomst van moet hebben. De sterke inzet op het programma ‘Vestigingsklimaat’ verraadt een vooruitziende blik die het College met D66 deelt. Meer dan vroeger moeten de portefeuilles onderwijs, sociale zaken en werkgelegenheid een centrale as zijn. Wij willen goed op de hoogte blijven van de voorgang van de projecten arbeidsmarktbeleid uit Stad aan de Slag. Volop aandacht voor het VMBO is vereist. Een sterke kenniseconomie kan niet zonder een basis en daar moet dit College zich voor inzetten.

Investeren in ICT moet. D66 vindt het een goede zaak dat de aanleg van het glasvezelnetwerk voortaan in alle nieuwe exploitaties moet worden opgenomen. Het College vindt nu kennelijk ook dat de Reitdiep-geschiedenis zich niet mag herhalen. We hopen dat de vooruitziende blik van Raad en College niet voorbij gaan aan het belang van het ICT in de wijken. Ik wijs op de trapveldjes die een cruciale rol spelen in de bibliotheken en in de buurtcentra. Want de dingen hangen met elkaar samen.

Mijn collega De Haan constateerde bij de Stadvisie dat dit College groener is dan de voorgangers. Omdat in diezelfde vergadering bleek dat zijn fractie over het sociale gehalte van het collegebeleid toch iets anders bleek te denken beperk ik met tot het woordje ‘groener’. Als het zo zou zijn dat dit college groener is, dan is dat heel mooi. Geen misverstand daarover. Maar voor D66 geldt dat het beleid niet snel groen genoeg is. Laten we kijken naar de prestaties op het gebied van duurzaam bouwen. Wethouder Smink kan in de commissie wel geërgerd verwijzen naar een convenant - dat overigens nog steeds niet is getekend – maar zijn concrete doelstellingen en de indicatoren ontbreken opnieuw in de begroting. Zo wordt het natuurlijk niets. Misschien is het beter dat de milieuwethouder zich wat intensiever gaat bemoeien met dit thema, want naast collegiaal bestuur bestaat er ook zoiets als collegiale bijsturing. D66 is het eens met het pleidooi van het College voor een resultaatgericht milieubeleid, dat sterker het accent legt op milieu dicht bij huis dan op de wereldproblematiek. Daar kan de meeste winst behaald worden. In aansluiting op deze gedachte dienen wij een motie in die tot doel heeft om milieuzorg op de bouwplaats te verbeteren. D66 pleit in deze raad voor windenergie en het is goed dat het College ons pleidooi niet in de wind heeft geslagen door het als concreet voornemen op te nemen in het klimaatplan. Ook hier worden de groene ambities overigens enigszins in de wielen gefietst door een ander bestuurder. De heer Calon is de man die de grote windturbine ‘belachelijk’ noemde. D66 verbaast zich over de botte reactie van de provinciebaas. Laat hij z’n provinciale macht maar eens tonen door een keertje boven de regels te gaan staan. Dat maakt op ons veel meer indruk. Ook voor andere thema’s geldt dat samenwerking met andere overheden meer inhoud moet krijgen. De Noordelijke overheden zullen beter moeten samenwerken op een breder terrein. Wij willen dat de Regiovisie een breder karakter krijgt. Met een uitwerking op de terreinen sociaal beleid en cultuur moet het een belangrijke sturende functie krijgen. We hebben vorig jaar de valse start gezien van de cultuurlobby. Meer samenwerking en afstemming is nodig.
De begroting kent een structurele verruiming van het budget voor cultuur die de helft bedraagt van wat in het verkiezingsprogramma van D66 is opgenomen. In de veranderde economische context beschouwen we dat desalniettemin als een goede stap. Wij stellen ons op het standpunt dat bij veranderend economisch tij, en in elk geval in een volgend college, verder moet worden gekeken. In het lijstje ‘onder de streep’ troffen wij tot onze verbazing het onderwerp “Atelierruimte voor jonge kunstenaars”. Wat betekent dit? Gaat het atelierbeleid nu onderdeel uitmaken van de nieuwe cultuurnota zoals eerder is toegezegd, of toch niet? D66 wil graag een uitspraak van deze raad over het initiatief van de Pamfletgroep en KUUB met betrekking tot Bloemsingel 10. Het is een potentieel cultuurverzamelgebouw zoals D66 ze graag ziet, net als het nieuwe pand van Noorderlicht en Noorderzon en de Studio. Wij hebben begrepen dat u in het kader van CIBOGA nog steeds in uw maag zit met dit schitterende pand. Het is gemeentelijk bezit, dus wellicht een relatief goedkope oplossing om het project ‘Atelierruimte voor jonge kunstenaars’ van onder naar boven de streep te halen.

Ik wil iets zeggen over de werkwijze van het College in de eerste anderhalf jaar. Wij vinden het College vaak redelijk sterk in de analyse, maar minder in de uitvoering en in het proces. Regelmatig lijken er schakels te ontbreken in de weg van analyse naar oplossing naar uitvoering. Voorbeelden zijn: de Grote Markt in het Collegeprogramma, de lancering van het Junior College, Ambiente in Lewenborg, de reorganisatie van het sociaal-cultureel werk. Het zijn processen waarbij het College met een accurate analyse komt, maar er ook meteen een totaaloplossing bij wil leveren. De stelligheid waarmee die oplossing wordt gepresenteerd roept tegenwerking en verzet op. De reden voor deze aanpak ligt zonder twijfel in het verlangen naar daadkracht, maar hij kost juist vaak veel extra tijd en energie. Noem het de paradox van de daadkracht. En dan wil D66 daar nog bij opmerken dat dit College zich als geen van haar voorgangers in de luxe positie bevindt met een constructief denkende gemeenteraad. En ook de stad is op dit moment vergeven van welwillende partners. Denk bijvoorbeeld aan de manier waarop het BBOG zich tot nu toe heeft opgesteld. Intensiever communiceren met het veld, in een vroeger stadium, beleid samen met instellingen invullen, kortom: meer investeren in het proces, sterker bottum-up werken is noodzaak. Daarmee wordt behoedzaamheid aan daadkracht gekoppeld en ontsnapt het College aan de paradox.

Wat zijn de gevaren in de komende jaren? Het kan met alle oplopende tekorten behoorlijk uit de hand lopen in de ruimtelijke sector. D66 sluit niet uit dat de komende tijd sterker prioriteiten moeten worden gesteld in de ruimtelijke sector. Het is met name in de sociale sector dat de D66-fractie gevaren ziet en van mening verschilt met het College. D66 vindt het een verkeerde keuze om na 2004 vijf ton te bezuinigen op sociaal-cultureel werk. Ook het vooralsnog ongedekt laten van het SSP staat ons niet aan. OCSW is bijzonder kwetsbaar en het zal onmogelijk zijn om het SSP structureel te dekken binnen de dienstbegroting. Daarnaast geldt dat vrijwilligers in de wijken gedemotiveerd kunnen raken doordat de beleidswijzigingen en de bezuinigingen van Pattje elkaar in rap tempo opvolgen. Ik herhaal dat een betere verdeling en spreiding van het aantal accommodaties voor D66 bespreekbaar is. Maar doe dit met de mensen samen en in het juiste tempo en belast het proces niet tegelijkertijd met forse bezuinigingen. Wij hopen dat er met het snijden in de speeltuinvoorzieningen iets overblijft van de ambitie om meer speelruimte voor kinderen in deze stad te creëren.
Het College heeft kennelijk plotseling een oplossing voor de ton bezuinigen op sociaal-cultureel werk, maar niemand kent de gevolgen. En als u voor 2004 alleen met een kunstgreep op de valreep tot een ton kunt komen, hoe denk u dan later vijf ton binnen te halen? Als de fracties in deze raad niet heel sterk overtuigd zouden zijn van die mogelijkheid, waarom zouden zij er vandaag dan voor kiezen om dit als het zwaard van Damocles nog een jaar lang boven de sector te laten bungelen?
D66 heeft bij de bespreking van het minderhedenbeleid gesteld dat meer gebruik moet worden gemaakt van ideeën van minderheden. Het stimuleren van eigen initiatief werd daarop ook door het college een belangrijke pijler van het integratiebeleid genoemd. Die ambitie zal moeten worden uitgewerkt. D66 heeft zorgen over de financiële ruimte die het college zich gunt. Het aantal allochtonen groeit, terwijl het budget krimpt. Willen we randstedelijke discussies voor zijn dan moeten we wel op dit beleid inzetten. Blijft daar er ruimte voor initiatieven van minderheden zelf, naast het gemeentelijk beleid

Een paar zaken nog. Het schoolzwemmen is volgens het college ‘opgeschort’ en Simplon staat voor 2006 weer in het plaatje. Als wij zouden instemmen met deze begroting dan geldt naast meer dingen die ik genoemd heb ook een aantekening op deze punten. Tot slot nog iets over de sportvelden. VVD en D66 hebben elkaar weer gevonden na de boeiende botsing over de 4 mijl van Groningen. Over het belang van sport waren wij het al eens. Bij motie willen wij nu ook graag uitspreken op welke manier de Raad in de gelegenheid zou moeten worden gesteld zich met de problematiek van de sportvelden te bemoeien.

Thomas van Dalen, woensdag 12 november 2003

Aangenomen motie dekking Sociaal Structuur Plan (SSP)

De raad van de gemeente Groningen in vergadering bijeen op woensdag 12 november 2003 besprekend het voorstel inzake gemeentebegroting 2004

Constaterende dat:
• het college het SSP in 2004 van een (incidentele) dekking voorziet en voorts dat er in de begrotingsvoorstellen niet wordt voorzien in een dekking na 2004;
• dat het college daarmee kennelijk kiest voor een (integrale of partiële) dekking van het SSP binnen de begroting van de Dienst OCSW;

Overwegende dat:
• de raad meermalen heeft uitgesproken een structurele dekking voor het SSP na te willen streven en dat een dergelijke dekking tot op heden niet heeft plaatsgevonden;
• vraagtekens kunnen worden geplaatst bij het vermogen van de dienst OCSW om de dekking van het SSP binnen de eigen begroting op te lossen;

Stelt vast dat:
• onder het SSP belangrijke activiteiten plaatsvinden;
• deze activiteiten niet in gevaar mogen komen als gevolg van de problematiek bij OCSW;
• voor structurele dekking van activiteiten die onder het SSP vallen niet per definitie binnen de begroting van OCSW een oplossing hoeft te worden gezocht;

Verzoekt het college:
• de komende maanden te gebruiken om de activiteiten die thans onder het SSP vallen door te lichten en de uitkomsten vóór 1 april 2004 voor te leggen aan de gemeenteraad.
• na bespreking van deze analyse met de gemeenteraad voorstellen voor een structurele dekking van het SSP te ontwikkelen en hierover te rapporteren vóór 1 juni 2004.

En gaat over tot de orde van de dag,

Thomas van Dalen (D66)
Frank de Vries (PvdA)
Drewes de Haan (GroenLinks)

Sterke stad, actieve stadjers

woensdag 29 oktober 2003

We bespreken vandaag de update van de Stadsvisie. De visie strekt zich uit over een periode van zes jaar. Dat is de lange termijn. Het is echter onvermijdelijk om de plannen voor de kortere termijn aan te halen. Volgens D66 dreigt de lange-termijn visie van het College op een aantal punten te struikelen over de aanpak op de korte termijn. Aan de globale doelen van de stadsvisie zal het College zich geen buil vallen. Een stad met meer werk en minder werkeloosheid, waarin iedereen meedoet en geïntegreerd is. Een stad die zich tegelijkertijd duurzaam ontwikkeld, die bruist op cultureel gebied, een gezonde stad met een aantrekkelijk vestigingsklimaat en een voortreffelijk woonklimaat, een schone, veilige stad met op de koop toe nog eens een stadhuis in het hart van de stad. Wie wil daar niet wonen? Allemaal mooie doelen. Gelukkig heeft het College deze doelen meer dan in de voorgaande stadsvisie uitgewerkt tot meetbare plannen. D66 is daar ook gelukkig mee. En in veel van de uitwerkingen van de globale doelen kan D66 zichzelf vinden.

Zoals de titel van ons verkiezingsprogramma ook luidde: Leven in Groningen - met een uitroepteken erachter - leggen wij de nadruk op de economische kracht en de levendigheid van Groningen. Levendigheid in veel opzichten. De titel van de Stadsvisie spreekt ons wat dat betreft zeer aan. D66 legt in deze bijdrage de nadruk op de actieve deelname door alle stadjers, op eigentijds bestuur, op onderwijs en cultuur en op welzijn in de wijken. Wij pleiten voor een levendige stad, niet alleen in het centrum maar vooral ook in de wijken. Waar mensen wonen waarvan we het liefst zien dat ze allemaal volop deelnemen aan de maatschappij, in hun werk, hun vrije tijd en in contacten met anderen. Velen kunnen het op eigen kracht, anderen hebben ondersteuning nodig. Wat D66 betreft spelen daarin reïntegratie- en welzijnsbeleid een centrale rol.

Op het gebied van werk heeft D66 er vertrouwen in dat we er met deze gemeenteraad uitkomen. De discussie over de nieuwe Wet Werk en Bijstand en gesubsidieerde arbeid wordt lastig, maar wij constateren bij iedere partij aandacht voor zowel effectief reïntegratiebeleid als de positie van langdurig werklozen. Effectief reïntegratiebeleid is misschien wel juist aandacht voor die zwakkere. Reïntegratiebeleid is niet compleet zonder preventie van werkloosheid onder jongeren en aandacht voor de vraagkant van de arbeidsmarkt, het aantal arbeidsplaatsen. Ook hier is het college duidelijk over zijn inzet en D66 ondersteunt deze.

Waar D66 moeite mee heeft, is de uitvoering die het college koppelt aan de visie op welzijn. Het college wil de inzet van sociaal-cultureel werk in de wijkvernieuwingsgebieden vergroten. Daar is niets mis mee. Laten we echter niet vergeten dat die “visie” samengaat met bezuinigingen en het terugbrengen van het aantal voorzieningen in de komende jaren. Door te spreken van een basisniveau met extra activiteiten voor probleemwijken, wekt het college de indruk dat er sprake is van een verbreding van het welzijnswerk. In feite is er sprake van een versmalling, want bezuinigen op overhead kan niet en dus zal er moeten worden gesneden in bestaande voorzieningen.

Het College laat na onderzoek weten dat voor de buurtcentra en welzijnsaccommodaties in de wijken 6 ton extra nodig hebben. Het College wendt daar niet de in het Collegeprogramma toegezegde vijf ton voor aan en snijdt in het aantal accommodaties. Tegelijkertijd besluit het College op Wing te bezuinigen. Een dubbele slag voor het sociaal-cultureel werk, aldus D66. D66 kan dat niet verantwoorden, zeker niet in een tijd waarin de vraag naar welzijn stijgt. Economisch gaat het minder, allochtonen staan onder toenemende druk om te integreren en de effecten van de vergrijzing zijn nog nauwelijks te overzien. Het zijn dit soort voorstellen die de mooie ambities van de Stadsvisie kunnen doen struikelen.

Want wat komt er allemaal af op de Welzijnssector: de herstructurering van de accommodaties; de aanpassingen van de besturingsmethodiek en de betrokkenheid van de buurt; de problematiek rond de vraagsturing en partners in Welzijn; de nieuwe visie op het netwerk rond het jeugdbeleid waar de PvdA terecht om heeft gevraagd, dit ook in relatie tot de toekomst van Simplon; D66 onderschrijft de noodzaak tot herijking. Een betere verdeling en spreiding van het aantal accommodaties is voor ons bespreekbaar. Wij vinden het alleen van de zotte dat een dergelijke operatie samenvalt met een bezuinigingsprogramma. Voor een groot deel is de gemeente op dit terrein afhankelijk van vrijwilligers. Wat vragen we allemaal van hen? Het gaat te snel, er moet te veel tegelijkertijd en er moet op de koop toe geld ingeleverd worden. Deze operatie kan zeer negatieve gevolgen hebben.

D66 is blij met de aandacht voor onderwijs, voor kennisinstellingen en voor bedrijvigheid rond kennisontwikkeling en de ontwikkeling van kennistoepassing. Het is terecht dat het College daarop inzet. Het stadsbestuur kan zich sterk maken door te investeren in onderwijs. De aandacht voor het VMBO verdient onze volle ondersteuning. Dat is noodzakelijk. Het recente werkbezoek leerde ons dat Enschede ons ver voor is. Daar wordt de kloof tussen onderwijs en arbeidsmarkt waar veel jongeren in tuimelen op een slimme manier overbrugd. Wij bezochten een scheepswerf, een restaurant, een assemblagebedrijf. Het waren plaatsen waar jongeren die voor het normale onderwijs ten minste op korte termijn verloren gingen. Ze leerden werken volgens een dagritme. Vroeger zouden ze uit beeld zijn verdwenen. D66 vindt dat wij dit type projecten voor jongeren ook in Groningen mogelijk gaan moeten maken. Wij vragen de wethouder om hier werk van te maken.

Wij vinden het spijtig dat het College de ambitie om te komen tot vijftien Vensterscholen vooralsnog heeft laten varen. De raadsfracties die een paar weken geleden aanwezig waren bij een werkbezoek aan de Vensterchool in Selwerd/Paddepoel/Tuinwijk, konden met eigen ogen zien hoe investeren in zowel de breedte als de diepte loont. Het kinderwerk binnen de Vensterschool is tot bloei is gekomen en bereikt juist die kwetsbare doelgroep waar we ons zorgen over maken. Het is natuurlijk heel mooi dat het College in de Sociale Pijler de Vensterschool omarmt en het belang keer op keer onderstreept, maar wat betekent dit voor het vervolg? Waarom zou de herstructurering van de sociaal-culturele accommodaties niet kunnen leiden tot een uitbreiding van het aantal Vensterscholen? De wethouder zoekt immers naar een meer efficiënte en effectieve aanpak.

D66 steunt de stevige inzet in deze Stadsvisie op cultuur. Cultuur is wat een stad tot een stad maakt. Creativiteit is ook de basis voor een sterke economie, voor een zich voortdurend ontwikkelende stad. De adviescommissies schreven een positiefkritische reactie op de uitgangspuntennota voor de nieuwe kunstennota. Ze benadrukten dat de scoop wel wat breder mag zijn. Net als de uitgangspuntennota waarderen de commissies de autonome positie van de kunsten. Maar de commissies wijzen tegelijkertijd terecht op de sectoroverstijgende rol van de gemeente. En daar ligt een waardevolle suggestie voor de nieuwe nota. Ook zonder de bemoeienis op de inhoud te voeren kan het College door gericht beleid stimuleren dat de rijkdom van de cultuursector van positieve van invloed is op andere sectoren in de stad. Dit vraagt om een actieve rol als opdrachtgever. Kortom, het wachten is dus op een cultuurnota die niet alleen een kunstennota is. Ik denk dat het College het afgelopen weekend met de opdracht aan Theo Loevendie al een mooi voorbeeld gaf van die actieve sturende kracht van de overheid. In Amsterdam vraagt het College expliciet aan kunstinstellingen om aan te geven hoe zij kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van de stad. Amsterdam geeft daarmee uitwerking aan het streven naar een integratie van cultuurbeleid in de sociale, ruimtelijke en economische planning van de stad. De Groningse commissies geven aan de plannen van instellingen ook op dit punt te willen toetsen. Ik denk dat die aanvulling een versterking kan betekenen voor de zowel de stadsvisie als voor de cultuurnota..

Een onderwerp dat helemaal uit de stadsvisie lijkt verdwenen, is ICT. Wij gingen er vanuit dat de uitbreiding van onze digitale infrastructuur een speerpunt van het college zou zijn. Hebben wij ons daarin vergist? D66 pleitte al bij de Voorjaarsnota voor meer aandacht voor de maatschappelijke toepassingen van ICT. Met name over de digitale trapveldjes maken wij ons zorgen. Eind dit jaar loopt de landelijke subsidie af. Ligt er een plan klaar om de toekomst van de ruim 30 trapveldjes in onze stad veilig te stellen? Welke rol speelt ICT eigenlijk in het welzijnswerk in de wijk? Wij verwachten hier van het college een voortrekkersrol. Dat het college die rol wel in zich heeft, blijkt als ik de burgemeester citeer, hier aan het woord als voorzitter van de Commissie Toekomst Overheidscommunicatie: “Internet biedt gouden kansen voor een meer transparante overheid, voor een meer interactieve manier van beleidsontwikkeling.” En dat brengt ons op de relatie tussen Stad en Stadhuis.

D66 kan zich vinden in het streven om eerst maar eens de stroom aan telefoontjes en brieven op tijd te beantwoorden. Dit zal veel aan het vertrouwen van burgers bijdragen. Maar van een stadsvisie verwachten wij meer. Wij lezen niets over de uitbreiding van digitale dienstverlening, niets over de onvrede van veel burgers over inspraakprocedures, niets over interactief beleid, niets over een nieuwe visie op bewonersondersteuning. Er moet echt meer lijn, meer richting komen in het interactief beleid dat dit College voorstaat. Wat bedoelt u nu precies en hoe stimuleert u de organisatie om meer te doen dan populaire slogans te plakken op ouderwetse beleidstrajecten? Waarom introduceert u nu niet op eigen initiatief de interactieparagraaf zodat u zelf, maar ook de gemeenteraad bij elk beleidsvoorstel kan nagaan welke stappen uw medewerkers hebben gezet?

Tot slot nog iets over een bijzondere groep burgers van deze stad: de dak- en thuislozen. In 2006 is er niet een meer op straat, beweert het college. Ik zie wethouder Paas al tussentijdse tellingen houden. In mijn fractie werd onmiddellijk de associatie gelegd met Groot-Brittannië waar ze de dag voor zo’n telling tenten op straat neerzetten. Niemand die die dag geen dak boven z’n hoofd had. D66 vindt net als het college dat deze burgers recht hebben op een beter bestaan, maar stuit het geformuleerde doel in deze stadsvisie tegen de borst. Waarom niet meer woonruimte ten doel gesteld of vroeger ingrijpen bij jongeren bij wie het mis dreigt te gaan? Waar is een visie op de integratie van mensen met een psychiatrische stoornis in de samenleving? D66 zou daar aan willen werken, niet aan een straatbeeld waarin geen zwerver meer voorkomt. Onvoldoende mensen beseffen dat de scheidslijn tussen een dakloos en een “normaal” bestaan soms maar heel dun is. In Arnhem en Den Bosch proberen ze daar op een heel aardige manier wat aan te doen: daklozen geven voorlichting op scholen of nemen je mee op een stadswandeling voor de VVV. Een dergelijke benadering spreekt D66 meer aan dan bijvoorbeeld een bedelverbod.

Ik kom tot een afronding. D66 kan zich in grote lijnen vinden in deze actualisering van de stadsvisie. Wij onderstrepen het belang van een stevige inzet op werk en economische ontwikkeling, op onderwijs en op cultuur. D66 vreest echter dat de gevolgen van de conceptbegroting voor het komend jaar gaan zorgen dat het college de strijd voor een betere kwaliteit gaat verliezen in de wijk. Welzijn in de wijk is de basis voor participatie en dus ook voor reïntegratie. De overspannen herijkingsambities op het gebied van Welzijn kunnen in samenhang met de overhaast doorgevoerde bezuinigingen de stadsvisie ernstig ondergraven. Vooral op het gebied van ICT en stad en stadhuis verwachten wij meer ambitie van het college. ICT en interactief beleid. Het zijn instrumenten - geen doelen op zich - maar op de juiste manier ingezet kunnen ze in bijdragen aan de kwaliteit van beleid en dus aan de kwaliteit van het leven in deze stad.

Thomas van Dalen

In de notitie ‘Stad en Stadhuis’ die afgelopen vrijdag per koerier bij ons werd bezorgd stelt het college dat de logica van de burger voor de gemeente richtinggevend moet zijn. Ik vind dat een belangrijke uitspraak, die ik graag zou relateren aan de begroting die wij vandaag bespreken. Want wat zouden wij als volksvertegenwoordiging waard zijn wanneer wij niet in staat zouden zijn om door de ogen van de inwoners van deze stad te kijken. Als wij niet de vraag als uitgangspunt zouden kunnen nemen: wat zijn de concrete gevolgen van deze begroting voor het leven in de stad? Denken vanuit de logica van de burger. Ik denk dat het College daar een heel slim uitgangspunt lanceert. Iets wat van belang is voor het College, maar misschien nog wel sterker voor de raad. Want wij horen op z’n minst de ambitie te hebben om de ogen en oren en ieder geval de stem van de stad te zijn.

De nota Stad en Stadhuis, die kort voor deze raadsbehandeling werd afgeleverd bevat veel meer interessante uitspraken, die het nadenken over de rol die wij binnen en buiten dit huis spelen stimuleren. Er wordt een aantal dilemma’s geschetst waar wij in de komende jaren een antwoord op zullen moeten formuleren. Het voorstel leent zich voor een breed raadsdebat en ik hoop dat wij dat alsnog zullen voeren op korte termijn. Dit onderwerp kan in de marge van dit begrotingsdebat geen recht worden gedaan. Het zal ook om die reden zijn dat het stuk nu op veel punten niet verder gaat dan de probleemstelling en dat de concrete uitwerking voor het komende jaar zich zal beperken tot de telefonische en de schriftelijke bereikbaarheid. Een uiterst belangrijke stap, maar een eerste stap. Het terugwinnen van vertrouwen van burgers – dat zal ook het college zich realiseren - vergt meer dan dat. De toekomst is gelegen in meer verandering en verbetering. Wij hebben eerder gevraagd of het college de interactieparagraaf wil invoeren en of het college een stuk wil presenteren waarin de verschillende instrumenten voor interactief beleid in samenhang behandeld worden, zodat ad hoc keuzes kunnen worden vermeden en een consequente koers de kwaliteit en de geloofwaardigheid van het bestuur van deze stad kan versterken.

Ook de invoering van het dualisme heeft alles te maken met de relatie tussen Stad en Stadhuis. De mate waarin raad en college zich van elkaar los kunnen maken is voor een groot deel bepalend voor de kwaliteit en de geloofwaardigheid van het bestuur. De vraag is of we al behoorlijk op dreef zijn hiermee. De politieke lijn die de PvdA-fractie presenteerde tijdens de commissievergadering en de inhoudelijke en gepassioneerde discussie over de begroting in de commissie was hartveroverend. En het is niet alleen omdat de kern van de opvatting grote gelijkenis vertoonde met die van D66. De club van Marjo van Dijken – die wij van harte mogen feliciteren met haar kandidatuur voor de kamer - liet voor even klip en klaar zien met welke idealen en voor welke mensen ze hier zit. En het doet ronduit genoegen op zo’n gedreven manier het debat te kunnen voeren. Wij weten inmiddels allemaal dat afgelopen vrijdag door de vier coalitiepartijen een afzonderlijk overleg is gevoerd over deze vrijbuiterij in het licht van de klassieke coalitie. Ook zagen wij de optocht van wethouders arriveren op de bovenste verdieping van het stadhuis. Het hangt af van dit debat of de geloofwaardigheid na dit aanvankelijk authentieke optreden overeind blijft. Over onze andere progressieve vrienden in het College zeg ik liever niets. Het beeld dat binnen en buiten deze raad bestaat is dat het college daar nu elke maandagavond de scepter zwaait.

De begroting is het hoogtepunt of het dieptepunt, in ieder geval een van de belangrijke momenten in het politieke jaar. Het is het moment waarop wij in staat zijn om een oordeel te geven over de beleidskeuzes die het College voorstaat en de bijbehorende de financiële kaders. D66 is van oordeel dat dit College technisch gezien een keurige begroting presenteert. U zult ons weinig horen zeggen over de financiële koers van het College in algemene zin. Onze kritiekpunten richten zich op de visie, de doelen en de daarbij gekozen methode. Met andere woorden: hoe wordt degelijk financieel beleid gecombineerd met inhoudelijke bloei, welke middelen zet men in het een met het ander te laten samengaan? Bij de bespreking van het Collegeprogramma hebben wij aangeven dat het voor ons onvoldoende helder was wat dit college – anders dan de getalsverhoudingen – bij elkaar brengt of bij elkaar houdt. Deze begroting maakt het niet gemakkelijker. Wij hebben naast een boel te bekritiseren elementen in de collegeplannen – zoals Diftar, sloop van de Oosterpoort, de bouw van een nieuw cultuurcentrum – mooie dingen gelezen over peuterspeelzaalwerk, over bibliotheken, vensterscholen en over het investeren in de sociale structuur van de wijken. En het is juist op dit kwetsbare en mooie sociale terrein – waar het College grotendeels afhankelijk is van derden, van professionele, maar niet commerciële stichtingen en van veel vrijwilligers, waar de pijn van de financiële keuzes van dit colleges het meest op drukt. Om een verhoudingsgewijs laag bedrag op tafel te brengen wordt op de foute plek gesneden. Een zwaar demotiverend signaal en een ontregelende werking gaat uit van de korting op de loon- en prijscompensatie van de gesubsidieerde instellingen die de mooie sociale doelen van het College waar moeten maken. Het College lijkt geen idee te hebben van de gevolgen van deze operatie. Voorzitter: D66 wil niet de rol spelen van de geblinddoekte hersenchirurg.

Als we teruggrijpen op de notitie ‘Stad en Stadhuis’ en de stelling dat de logica van de burger voor de gemeente richtinggevend moet zijn kom ik tot het volgende. De gemeente staat er prima voor. We steken 565.000 euro structureel in Marketing Groningen en 200.000 incidenteel, we investeren tonnen in het Borg-systeem en voor de schoonmaak van de straat. Er worden plannen gepresenteerd voor grootschalige binnenstadsprojecten die miljoenen euro’s gaan kosten waar de markt niets aan meebetaalt. En tegelijkertijd worden 234 sociale en culturele instellingen en organisaties in de stad gekort op hun accres. Daarnaast leveren we fors in op de Vensterschool Vinkhuizen, op de JJT’s en op het peuterspeelzaalwerk - en de bibliotheekfilialen in de zwakke wijken en zo nog meer – op die punten doet D66 mee met de moties die de door de PvdA zijn aangekondigd. Kortom, de lijn is: de stadjers leveren in op de kwaliteit van sociale en culturele voorzieningen, maar ze betalen wel voor een hogere OZB. We betalen meer en we krijgen minder.

Naast het feit dat de voorgesteld korting op het accres in politiek opzicht – denk aan het collegeprogramma en de verkiezingsprogramma’s – niet te plaatsen is vindt D66 de morele dimensie van het voorstel van groot belang. Het CDA veerde op toen ik dit woord in de commissie lanceerde, want die partij claimt – in ieder geval landelijk - nog steeds het primaat in het debat over de moraal. En ik had dan ook van de partij die het middenveld zo hoog heeft, verzet verwacht tegen deze korting die voor de instellingen uit de lucht komt vallen. De vraag is: is het redelijk en moreel acceptabel om de problematiek binnen een dienst te verhalen op externe samenwerkingspartners die jarenlang trouw met je samenwerken, en waar je ook nog eens van afhankelijk bent als het gaat om het realiseren van sociale doelen? D66 vindt dat je dat niet kunt maken. Om met de demissionair premier te spreken: "fatsoen moet je doen!" Voorzitter, wij hebben geen begrip voor deze keuze om te korten op het accres. Wij zullen met onder andere de Christenunie een motie indienen om dit punt in de begroting te corrigeren.

Ik kom op het Sociaal Structuur Plan. Dit plan is bedoeld om structuur te brengen in de sociale ambities, maar we kunnen net als vorig jaar concluderen: er zit te weinig structuur in het Sociaal Structuurplan. En om dan als een kip zonder kop door te gaan met uitvoering, dat kan niet. Dat er bezuinigd moet worden op het SSP zoals het er nu ligt staat voor D66 als een paal boven water. Wij steunen in dat opzicht de lijn die het College uitzet. Een belangrijke vraag is: hoe heeft het zo kunnen zijn dat het in het afgelopen jaar niet gelukt is om de financiële operatie samen te laten gaan met een inhoudelijke prioritering? Wij wisten vorig jaar al van het gebrek aan structuur en aan scherpe doelen? Waarom dan nu alleen een pragmatische operatie gepresenteerd? Wij wisten dat het ontbrak aan een doelstelling; dat er onvoldoende prioriteiten waren gesteld, dat politieke en ambtelijke verantwoordelijkheden door elkaar liepen en dat het ontbrak aan een duidelijk meerjarenraming. Omdat we zo niet door kunnen gaan met geld uitgeven zullen wij de lijn van het College steunen, maar wij willen daarvoor wel de garantie dat wij op korte termijn in deze Raad de kaders kunnen stellen als het gaat om de manier waarop de nieuwe structuur aangebracht gaat worden. Een structuur die meer maakt van het SSP dan een mooie, maar weinig bestuurbare projectencarrousel. Wij dienen daartoe een motie in.

In de cultuursector is D66 bevreesd voor een opeenvolging van ad hoc beslissingen. Het Museum voor Mens, Natuur en Wetenschappen werd afgeblazen. Het stripmuseum, wordt doorgezet, maar het is onzeker of dat geen stropmuseum wordt. En ondertussen opent het college bij de behandeling van de Tweede Fase van de Grote Markt alvast een discussie over het Centrum van Geschiedenis. Het debat over de culturele verkenningen wordt ondertussen in het Forum gevoerd en niet in de Raad. Vertel ons: welke lijn staat u voor? Mogen wij ons daar als Raad ook over uitspreken. Wij hebben gezien dat u wilt doorpakken met het Natuurmuseum. D66 vindt de aanzet die u ons presenteerde mager. Het museum wordt omgebouwd tot een milieueducatiecentrum. Milieueducatie is een mooi doel, maar hoort zo’n centrum nu direct onder de gemeentelijke vleugels? Het CDA vindt van wel en greep de eerste bespreking aan om het programma voor de eerste jaren al even te vullen. Straks gaan we in deze raad nog de exposities van het Groninger Museum vaststellen. Kan het College aangeven waarom de nieuwe visie op het natuurmuseum niet is gerelateerd aan de ambities die u heeft met het bezoekerscentrum in Beijum? Wij adviseren u om een discussie te voeren over musea in deze stad en dan definitief te bepalen dat musea in deze stad op zichzelf horen te staan en dat een museum niet direct onder de gemeentelijke vleugels thuishoort. Een modern, sterk museum is zelfstandig. Wij hebben eerder aangeven dat wij in het duister tasten over het museumbeleid van dit college. In de commissie gaf wethouder Dekker aan dat ze wel tegemoet wilde komen aan de wens van de raad. Maar omdat eerdere moties door uw College werden genegeerd lijkt het ons – samen met de Christenunie - geen overbodig luxe om dit opnieuw met een motie te onderstrepen.

Tot slot voorzitter, wethouder Dekker sprak bij de commissie haar verbazing uit over de aandacht die uitging naar de bezuinigingen op het accres. Ik vond het een opmerkelijke uitspraak waarvan ik hoop dat-ie niets zegt over afnemende politieke ambitie. Ik kan mij eerlijk gezegd niet voorstellen dat een zeven maanden durend verblijf in een collegekamer het politieke brein in dat opzicht zo snel aantast. Wat in ieder geval niet is aangetast, in tegendeel zelfs, is haar vermogen om een degelijke financiële huishouding te voeren. Al valt op de begroting zelf op te merken dat hij heel veel punten niet uitblinkt in helderheid als het gaat om de formulering van doelstellingen en producten. D66 wil dat de toekomstige productbegroting aan de SMART-criteria gaat voldoen. Specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdsgebonden. Gelukkig heef de Raad zelf de gelegenheid om de eisen voor de nieuwe programmabegroting te stellen. Wij zullen die gelegenheid aangrijpen om de begroting in dat opzicht te verbeteren.

Thomas van Dalen, woensdag 13 november 2002

De Raad van de gemeente Groningen in vergadering bijeen op woensdag 13 november 2002 besprekend het voorstel inzake gemeentebegroting 2003

Overwegend dat:

• Het museum voor Mens, Natuur & Wetenschappen is afgeblazen;
• Het natuurmuseum op de schop gaat;
• Het stripmuseum nog in ontwikkeling is;
• Een plan circuleert voor een Centrum van Geschiedenis;
• De Raad bij meerdere gelegenheden heeft gevraagd om een integrale visie op de toekomst van de Groninger Musea.

Van mening dat:

• Het nog steeds van belang is dat er een samenhangende visie komt;
• Het gezien de ontwikkelingen op het museumvlak van belang is dat het college een gedegen toekomstvisie expliciteert;
• De Raad zich hier over moet hebben kunnen uitspreken;
• Het hoog tijd is dat het College een samenhangende en brede visie presenteert op de toekomst van de Groninger Musea;

Besluit:

• Het College opdracht te geven om voor de tweede helft van 2003 een visie te presenteren op de toekomst van de Groninger Musea, waarop de Raad zich hierover kan uitspreken.

En gaat over tot de orde van de dag.

Thomas van Dalen (D66) Inge Jongman-Mollema (CU)

De Raad van de gemeente Groningen in vergadering bijeen op woensdag 13 november 2002 besprekend het voorstel inzake gemeentebegroting 2003

Overwegend dat:

• Het Sociaal Structuur Plan als beleidsinstrument tot nu toe onvoldoende functioneert;
• De huidige opzet van het Sociaal Structuur Plan de Raad onvoldoende grip geeft om het College te controleren op resultaat;
• Het College voornemens is om doelen en instrumenten aan te scherpen, een en ander verwoord in de notitie aanscherping sociaal structuurplan.

Van mening dat:

• Het Sociaal Structuur Plan van groot belang is voor de realisatie van de ambities van deze Raad.
• De Raad kaders moet kunnen stellen waar het gaat om de doelen en het instrument Sociaal Structuur Plan.

Besluit:

• Het College opdracht te geven in de eerste maanden van 2003 een uitwerkingsvoorstel te presenteren van de nota ‘aanscherping sociaal structuurplan’ zodat de Raad zich daar over kan uitspreken.

En gaat over tot de orde van de dag.

Thomas van Dalen (D66)